داوود مقامی

زندگی‌نامهٔ مستند

دربارهٔ داوود مقامی

داوود مقامی (۱٢ خرداد ۱٣۱٧ تهران − ۲۲ اسفند ۱۳۵۰ تهران) یکی از شناخته‌شده‌ترین خوانندگان سبک کوچه بازاری و موسیقی فولکلور تهرانی پیش از انقلاب ۵۷ ایران بود. او ورزشکار بود و در رشتهٔ پرورش اندام فعالیت داشت.

داوود مقامی در خیابان ری کوچه آبشار به دنیا آمد. وی به‌همراه خوانندگانی هم‌چون سوسن و نعمت‌الله آغاسی از هنرمندان شاخص سبک کوچه بازاری به‌شمار می‌آمدند. او خوانندگی را از جنوب تهران آغاز کرد و نزد شاپور نیاکان آموزش موسیقی دید.

داوود مقامی در جوانی و در ۲۲ اسفند ۱۳۵۰ خورشیدی در سی و سه سالگی به دلیل سرطان مغز درگذشت. آرامگاه او در نمازخانهٔ شهر ری واقع در عبدالعظیم حسنی قرار دارد. بخشی از گورستان در بازسازی‌های سال ۱۳۷۰ خورشیدی به مصلی تبدیل شد. از وی سه فرزند به جای ماند که پسر بزرگ او بهمن، در یک سانحهٔ رانندگی در سال ۱۳۵۴ خورشیدی درگذشت. وی مدتی در کشتارگاه تهران به کار مشغول بود. در مراسم تشییع جنازه وی عده پرشماری از اهالی تهران شرکت جستند. مجموع ترانه‌هایی که داوود مقامی خوانده ۴۳ ترانه می‌باشد.

آواره میخانه افسوس آخدا آرزوی دیدار (اشک) افسانه (جای تو خالی) بهشت و جهنم بر باد رفته (عبرت) باتو هستم باران پاییز تب مجنون (غم تنهایی) تو هم باید بمیری خزان درد هجران (غنچه خندان) دوران طلایی (مهری) دلم تورا میخواه زیبا (مهر و وفا) شب غم (مرغ شب) صحرای غم طلاق (دو صدایی به همراه نیلوفر) عروس مادرم (عزیزجون) عشق من (پیک افسونگر) غزل رفیق نیمه راه فریبا فریده فریاد فراق تو قاصد عشق قلب محزون گرداب غم (بی آشنا منم) گریه چه حاصل گریزان منصوره مست ره گم کرده (دلم ترامیخاد) مرغ سرگردان (مرغ عاشق) نوشین جان وای از تو وای عمرم سر اومد (دل من) یتیم (مادر) یارم قهر کرده

شناسنامهٔ هنرمند

درگذشت

۱۲ مارس ۱۹۷۲

زادگاه

تهران

حوزهٔ فعالیت

خواننده

سازها

صدا

کشور

ایران

منبع: داوود مقامی در ویکی‌پدیای فارسی و Wikidata. متن با مجوز CC BY-SA 4.0 بازنشر شده است؛ آخرین بازبینی منبع: ۳ اوت ۲۰۲۶.